تعریف تولیدات پراکنده:

در این گزارش سعی گردید با مقایسه تعاریف متعدد به کار رفته در مقالات و استاندارد ها برای سیستم های تولید پراکنده در ابتدا ، با توجه به چالش های پیش روی تعریف تولید پراکنده به یک تعریف منسجم و یکتا برای سیستم های تولید پراکنده رسیده و در ادامه جنبه های پنهان تولید پراکنده روشن و به بررسی مشکلات پیش روی سیستم های تولید پراکنده در ارتباط با شبکه های توزیع و انتقال پرداخته شده است . به طور کلی، DG می تواند بعنوان تولید کننده برق در شبکه توزیع یا در سمت مشتری از شبکه توصیف شود. بر اساس تعریف پیشنهاد شده بالا، مهم است که فواید تولید پراکنده مانند کاهش تلفات شبکه، هزینه های اضافی مانند طراحی مجدد سیستم حفاظتی در نظر گرفته شود.

سیستم قدرت کشورهای توسعه یافته، در حال تغییر برای رسیدن به سه هدف عمده مرتبط با انرژی مطابق زیر می باشد:

• پایداری زیست محیطی
• امنیت تغذیه
• رقابت

به نظر می رسد این سه هدف جهت تامین انرژی آینده ضروری باشد و از این رو دولت ها، محققان و متصدیان سیستم برق، DG ها را راه حل مناسبی برای نیل به این اهداف می دانند. از مزایای DG ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• افزایش امنیت و قابلیت اطمینان تغذیه
• بهبود عملکرد سیستم های انتقال و توزیع
• ایجاد رقابت در بازارهای انرژی
• بهبود بهره وری انرژی و کاهش آلودگی

در کنار این چنین مزیت هایی، چالش هایی نیز پیش روی به کارگیری آن ها وجود دارد. برخی از چالش های مهم عبارتند از:

• مسائل مرتبط با برنامه ریزی، بهره برداری و حفاظت
• تعادل توان و شارش معکوس آن
• کیفیت توان
• چالش های زیربنایی

نیاز به تولیدات پراکنده در سیستم های تولید انرژی الکتریکی امروزی، امری بسیار مهم و رو به افزایش است.اما تولید پراکنده چیست و چه تعریفی دارد؟در ادامه سیستم های تولید پراکنده را تشریح خواهیم کرد. به طور کلی DG را می توان به عنوان تولید کننده ی انرژی الکتریکی در شبکه های توزیع یا در طرف مصرف کننده شبکه تعریف نمود. مقادیر متفاوتی را برای سهم تولیدات پراکنده در انرژی الکتریکی بیان نموده اند . موسسه تحقیقات انرژی الکتریکی (EPRI) طی تحقیقاتش در سال ۲۰۱۰ نشان داد حدود ۲۵ درصد کل تولیدات جدید، به صورت پراکنده خواهد بود.

مطالعه انجام شده توسط موسسه گاز طبیعی نشان می دهد این رقم می تواند تا ۳۰ درصد هم بالا رود. حال آنکه مرکز مطالعات انرژی تجدید پذیر اروپا (TERES) (که توسط اتحادیه اروپا و به منظور بررسی امکان سنجی راه های کاهش انتشار CO2 انجام شده است)؛ نشان می دهد حدود ۶۰ درصد از ظرفیت انرژی های تجدید پذیر که تا سال ۲۰۱۰ می تواند استفاده شود ، می تواند به عنوان منابع توان غیر متمرکز دسته بندی شود.