موشک:

اگر سنگی و یا پیکانی را به هوا پرتاب کنیم، شیئی را به هوا روانه (launch) کرده ایم که این عمل را پرتابی (projectile) می نامند. پرتابه، به شیء و یا جسمی اطلاق میشود که با نیرویخارجی به هوا روانه میشود. در واقع وقتی ما سنگی را پرتاب میکنیم و یا پیکانی را از کمان رها میکنیم در واقع به کمک نیروی خارجی که به آن تحمیل کرده ایم سنگ و یا پیکان را به حرکت در هوا وا میداریم. وقتی ما از موشک (missile) صحبت میکنیم به این مفهوم است که یک جسم خود پرتابی (self_propellrd) بدونه خلبان (poilot less) را به هوا روانه می کنیم.

موشک برای حرکت از موتوری که حاوی سوخت است استفاده میکند و حرکت آن در هوا ناشی از نیروی موتور (بدون کمک نیروی خارجی) میباشد. به واقع انرژی لازم برای پرتاب، حرکت و ادامه ی آن از موتور ناشی میشود.  موشک به مفهوم نظامی، یک وسیله ی نقلیه ی خود گردان (unmanned vehicle) می باشد و نقلیه (vehicle) از این نظر گفته میشودکه موشک جسمی را که به طور معمول حاوی مواد انفجاری است از نقطه ای به نقطه ی دیگر حمل میکند. و به این علت خود گردان خوانده میشود که برای گردش در هوا و ادامه ی حرکت به خلبان یا عامل کنترلی انسانی نیاز ندارد.

اگرچه می توان زمان دقیق اختراع هواپیما را به لحظه گریز پرنده برادران رایت از بند گرانش زمین نسبت داد، اما واقعا هیچ کس به درستی نمی داند که موشک چه زمانی اختراع شد. بعضی ها در مورد زمان ابداع موشک به طرح های جنگی چینی ها در قرن سیزدهم اشاره می کنند که طی آن پیکان های مجهز به موشک و بمب های خانمان برانداز مورد استفاده قرار می گرفتند. اما گمان می رود که فکر استفاده از نیروی پیشرانش موشک به زمان های بسیار پیشتر برمی گردد. پیــش از آغـاز قـرن بیـستم، ویـلیـام هیل (William Hale) مهندس انگلیسی، مسئله مشکل ساز هدایت موشک ها در مسیر مورد نظر را حل کرد.

موشک و سوخت موشک ها:

مروزه اکتشافات فضایی بدون استفاده از نیروی رایانه غیر ممکن است. رایانه ها قادرند فضاپیماها را هدایت کنند، قسمتهای بیشمار فضاپیما را بررسی و صحت عملکرد آنها را اعلام کنند، مرکز هدایت زمینی را در جریان وضعیت فضاپیما قرار دهند و در صورت نیاز مسیر حرکت فضاپیماها را مشخص کرده، آنها را هدایت کنند. در نخستین پروازهای فضایی به اندازه امروز از رایانه ها استفاده نمیشد؛ در حقیقت، رایانه هایی که آن روزها برای هدایت فضاپیمای ایلات متحده امریکا یعنی آپولو مورد استفاده قرار میگرفتند، نیرویی به اندازه رایانه های شخصی امروزی ما داشتند.

کاوشگرهایی که در فاصله های دوردست کره زمین در فضا پرواز میکنند، با خود رایانه هایی را حمل میکنند که برای هدایت دوربین ها و اندازه گیری های مختلف برنامه نویسی شده اند. رایانه ها قادرند اطلاعاتی که از کاوشگرهای فضایی بصورت علایم ضعیف رادویی دریافت میکنند را به اطلاعات لازم و قابل فهمی تبدیل کنند. دانشمندان نیز به نوبه خود این اطلاعات را مورد تجزیه و تحلیل قرار میدهند، تابه نکات جدیدی در مورد اجرام آسمانی دست یابند.

مسابقه فضایی:

اگر چه توسعه موشک های قابل پرواز به فضا در آمریکا تا پس از جنگ جهانی دوم به تعویق افتاد، تلاش برای دستیابی به چنین فناوری در آلمان از اولویت ویژه ای برخودار بود. این تلاش ها با ساخت V-2 که شکل اولیه موشک های بالستیک قاره پیمای امروزی است به نقطه اوج خود رسید. در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم روس ها و متفقین برای دستیابی به آنچه که بتواند فناوری موشکی آلمان را برملا سازد، با یکدیگر رقابت می کردند.

ورنر فون براون (Wernher von Braun) دانشمند برجسته موشکی نازی ها با آمریکا وارد مذاکره شد و به همراه اعضای گروهش به آمریکا مهاجرت کرد. در ابتدا اعضای گروه فون براون مجبور بودند در خانه ای در نیومکزیکو تحت مراقبت و به طور سری کار کنند تا آنکه نهایتا پس از جنگ مدل اصلاح شده موشک را تحویل دادند.

فهرست مطالب:

• پیش بسوی فضا
• مسابقه فضایی
• موشک و سوخت موشک ها
• نیروی موشک
• سوختهای پیشران موشک های جدید
• سوخت موشک های فضایی
• ساخت سوخت های جامد راکت با استفاده از ترکیبات جدید
• موشک جدید ایرانی با سوخت جامد